εκκύκλημα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια:

Το εκκύκλημα είναι τροχήλατη σκηνική εξέδρα της αρχαίας τραγωδίας χρησιμοποιούμενη για την αναπαράσταση γεγονότος που κανονικά λάμβανε χώρα στο εσωτερικό του χώρου όπου εξελισσόταν η τραγωδία. Συνήθως συρόταν με βαρούλκο για να παρουσιάσει το νεκρό σώμα ήρωα της τραγωδίας που, προκειμένου να μην προκαλέσει τα χρηστά ήθη, είχε δολοφονηθεί εκτός σκηνής, μέσα στο σπίτι ή το παλάτι, όπως το σώμα του Ιππολύτου στην τελευταία σκηνή της ομώνυμης τραγωδίας του Ευριπίδη.

M.Bieber. The History of greek and roman theatre", 76 Princestone Univercity Press 1939

Από το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας:

https://slideplayer.gr/slide/2989203/

Από τις μηχανές συνηθισμένο στην Τραγωδία ήταν το ἐκκύκλημα, επίπεδο βαγονέτο, συχνά με ανάκλιντρο, που το τραβούσαν σαν συρτάρι από το σκηνικό οικοδόμημα έξω στο προσκήνιο, τάχα για να φανερωθεί το εσωτερικό του παλατιού. Στις αριστοφανικές κωμωδίες που μας σώθηκαν το εκκύκλημα χρησιμοποιείται δύο τουλάχιστο φορές: μία στους Αχαρνείς, όταν παρουσιάζεται ο Ευριπίδης να συνομιλεί με τον Δικαιόπολη (395κκ.), και μία στις Θεσμοφοριάζουσες, όταν σε πολύ παρόμοιες συνθήκες παρουσιάζεται ἐκκυκλούμενος ο Αγάθων (96κκ.). Ακόμα, φαίνεται πιθανό το εκκύκλημα να χρησιμοποιήθηκε στην Ειρήνη, όταν ο Χορός τραβούσε το άγαλμα της φυλακισμένης θεάς έξω από τη σπηλιά, και στις (αναθεωρημένες) Νεφέλες, για ν᾽ αποκαλυφτεί το εσωτερικό του Φροντιστηρίου.